GR57 Angleur – Bomal

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page

Dag  1 (01/05/2015)
De eerste leden van de groep (Pieterjan P, Bruno VdC & Pierre VDE) namen de trein die om 6u23 vertrok uit Gent-Sint-Pieters richting Luik. Om 7u stapte ook Pieter-Jan VdM op in Brussel-Centraal. Niemand maakte zich al te veel zorgen in de route voor de komende dagen en op de trein werd dan ook vooral gesproken over andere zaken zoals wat iedereen mee had om te eten. Hierdoor begon Bruno VdC  zich wat zorgen te maken over zijn lunch, en Pieter-Jan VdM over zijn ontbijt. Het eerste doel van de dag zou dus een bakker worden! Na een snelle overstap in luik kwamen we toe in Angleur. Dit bleek een relatief klein dorpje te zijn, maar toch groot genoeg om onze hoop op een bakker te vervullen. Onderweg kwamen we een  meisje tegen dat maximaal 15 jaar oud kon zijn (naar onze schatting). Dit is niet zo speciaal, moest ze ook niet zwanger zijn geweest! “Classic Walifornia!” Na het bezoekje bij de bakker en het opslaan van de baguetten volgens Pierre VDE zijn baguette-holding technique (oprollen in zijn 20-jaar oud slaapmatje) zijn we helemaal klaar om te vertrekken.

Deze keer was het geen probleem om de start van de GR te vinden.  Het duurde geen twee minuten voor we uit Angleur en in de bossen waren.  We gingen onmiddellijk goed naar boven en een iets te gemotiveerde Pierre VDE schoof bijna van de berg toen hij zijn concentratie verloor bij het vertellen van een sappige anecdote (het was waarschijnlijk héél sappig, maar eerlijk gezegd weet niemand nog wat hij juist aan het vertellen was). Hierna wandelden we verder op bospaadjes maar we leken niet echt uit de agglomeratie van Luik te geraken. Altijd opnieuw moesten we wegen kruisen of kwamen we huizen tegen. Het geluid van auto’s in de verte ging ook nooit echt weg en hoe hard we ook probeerden, onszelf wijsmaken dat het water was lukte niet fantastisch. Op een bepaald moment kwamen we zelfs een golfterrein tegen. Hier was het Bruno VdC die af kwam met een sappig anecdote. Ik denk niet dat iemand ooit zal vergeten wat daar toen werd verteld.

Eens het pad de Ourthe begon te volgen kregen we toch het gevoel dat we de “wildernis van de Ardennen” hadden bereikt en begon er wat rust te komen in de groep. De keuze van de route was misschien toch niet zo slecht! “Het lijkt hier wat op Schotland” werd er gezegd toen er wat gesteente van de rots door het pad kwam piepen. Een snelle blik op het plannetje vertelde ons dat we in de buurt zouden moeten zijn van “La Roche Aux Faucons”. Dit zou het mooiste punt van de dag moeten zijn! Er waren verschillende uitkijkpunten met bankjes en er ontstond wat discussie over waar dit hoogtepunt nu werkelijk zou zijn. Jammer genoeg verdween elke vorm van twijfel toen we een groep van 50 touristen tegen kwamen met een met vleesklak gezegende gids. Omdat we goed genoeg beseften dat deze touristen onze dag zouden vergallen als we ze niet snel genoeg achter ons lieten, maakten we ons vlug uit de voeten. Eens uit het bos kwamen we op een mooi pad langs de Ourthe terecht waar de geur van de wilde daslook ons hard in het gezicht raakte. Hierna kwamen we jammer genoeg uit op een asvaltweg en we begonnen het toch wat te voelen in onze benen en voeten.

Toegekomen in Esneux aten we onze lunch. “We need mayonaise!”, was de algemene conclusie. Omdat we al een kleine 15km gestapt hadden vonden we dat een Trippel Karmeliet in het lokale caféetje wel een goed idee zou zijn, ook al was het nog maar middag. De euforie van de reeds afgelegde afstand en de Karmeliet deed ons ook beslissen om onze gekozen slaapplek over te slaan en reeds wat extra kilometers af te leggen. Zondag ging het namelijk regenen volgens yr.no dus hoe minder afstand we dan moeten afleggen, hoe beter!

De Karmeliet was een slecht idee. Zoveel werd duidelijk eens we terug op pad gingen en onmiddellijk het beste van onszelf mochten geven op een stevige beklimming. Het vloeken op de pint ging nog urenlang duren. Onderweg kwamen we wel wat mooie taferelen tegen. Zo zagen we een dam die wel natuurlijk gemaakt leek te zijn door bevers. Die kans is natuurlijk vrij klein maar het was wel een knap staaltje natuurconservatie! Daarna volgde er een schijnbaar eindeloos lang recht pad doorheen een groot stuk bos, waarvan sommige stukken verschrikkelijk lelijke experimenten waren om verschillende uitheemste boomsoorten tussen elkaar te planten. Het leek vooral op een zeer lelijk park. Het was echter niet allemaal slecht & lelijk hier. Pieterjan P kon ons tonen hoe je een obstakelparcours door komt door ons te leren hoe je via een touw een muur over klimt, mét rugzak aan! Very nice.

We begonnen het allemaal heel erg hard te voelen nu. Eens we uit de bossen kwamen en ons neer zetten om nog een blik naar de kaart te werpen zakte de moed ons in de schoenen. We moesten nog een heel eind gaan naar Comblain-au-Pont en dat ging waarschijnlijk vandaag niet meer lukken. Poulseur was dichter maar daar was het onmogelijk om een beschutte slaapplaats te vinden in de buurt. We kregen spijt van de beslissing om onze initiële route langer te verlengen. “God damn it Karmeliet, why?!!”. Uiteindelijk beslisten we om te stoppen met het hebben van zelfmedelijden en zetten we toch door naar Poulseur met zoveel mogelijk stukken ATT (a tout terrain). “We zien wel als we daar zijn.” Onderweg kwamen we nog een vrolijke waal tegen, naakt in speedo met een roze valies. Perfect. In poulseur vulden we onze suikers en vetten aan met een droge worst en een cola op het marktplein. We gaven onze voeten wat rust en dronken een pint in het Poel’s café. Een zeer Waalse bar, mét vinyl op de grond, wat volgens Bruno VdC kenmerkend is voor kwaliteit.

Na Poulseur vertrokken we richting een afgelegen stuk bos dat niet ver van de GR route ligt. Dit zou een perfecte slaapplaats moeten zijn. Het bosje ligt naast een lichtjes hellend veld vanwaar we een zeer mooi zicht krijgen op de streek rond ons. Perfecte spot om te koken! Onze eerste Macaroni met kaas gaat vlot naar binnen met gassige gevolgen. We besluiten om geen vuur meer te maken aangezien iedereen bekaf is en kruipen onze tenten in. Welverdiende rust na een superzware dag. We hebben waarschijnlijk wel een kleine 30km gestapt met alle omwegen bij!

Picture1
camping spot dag 1

Dag  2 (02/05/2015)
Pieter-Jan VdM sliep alleen in een tent en besloot vroeg op te staan om te genieten van de zonsopkomst en de stilte van natuur … of hij werd wakker door het geluid van irritante uilen en spechten en geraakte niet meer in slaap. Aangezien zijn collega’s nog een tijdje bleven doorsnurken in hun slaapzakken zat er niets beter op dan af te wachten op een omgevallen boomstam en wat rond te staren. Na een kwartier na te denken over de deep stuff van het leven werd de saaiheid echter doorbroken door de aanwezigheid van een wild everzwijn! Deze vond onze tenten blijkbaar interessant en besloot een kijkje te komen nemen. Toen Pieter-Jan VdM een foto wou nemen werd hij echter opgemerkt waarna het everzwijn besloot pijlsnel weg te lopen. Door de afwezigheid van een goede foto gelooft Pierre VDE tot op de dag van vandaag nog steeds niet dat er een wild everzwijn bijna naast onze tenten heeft gestaan. Ook al had Bruno VdC de dag voordien opgemerkt dat de uitgegraven putten in het bos typerend waren voor everzwijnen.

Na het efficiënt opruimen van onze kampeerplaats en al onze sporen uit te wissen aten we een snel ontbijt. Daarna gingen we terug op pad en al snel kwamen we op de vertrouwde GR57 richting Comblain-au-Pont. Onderweg kwamen we ook een koe tegen die was ontsnapt en een zijwaards pad bewaakte. Gelukkig moeten we niet langs daar! Iedereen was het er over eens dat onze spieren, kniëen en voeten veel minder pijn deden als we gisteren hadden verwacht. Gelukkig! We maakten goed tempo en al snel kregen we vanaf een oud kerkhof een prachtig overzicht over het dorpje. Pierre VDE spotte met zijn eagle-eye vision een Spar in de verte. De perfecte locatie om onze supplies bij te vullen (Mayonaise!). Het was nog veel te vroeg voor middageten dus zetten we door richting Comblain-la-Tour. Onderweg kwamen we nog een prachtige waalse familie tegen. We horen nog net een jonge man in een marcelleke met een getrimde baard, gewapend met een saf en een red-bull, de prachtige woorden “jsuis pas un gas facile moi” uitspreken. Ideaal. Les margains de la douce Wallonie.

La-grotte-de-labîme laten we links liggen aangezien we niet gekomen zijn voor die touristische zever. We wandelen door velden en landbouwwegen verder richting ons doel. In een stukje bos doet Bruno VdC ineens teken dat we stil moeten zijn en hij wijst in de verte, we kunnen nog net een hert zien weglopen! We doen ons uiterste best om zo stil mogelijk verder te gaan maar natuurlijk zien we niets meer. Jammer! Opnieuw geen fotomateriaal … Onmiddellijk na het bos zien we even allemaal sterretjes als we een eindeloos lange asvalt weg met een lichte klim omhoog moeten in de vlakke zon. Warm! Ondertussen wordt uitvoerig besproken of de Pacific Crest Trail nu de moeite is of niet.

In Comblain-la-Tour eten we ons middageten langs de ourthe met uitzicht op wat vissers. We blijven verbaasd over de unieke expressiviteit van onze medebelgen. Een typische chinese supermarkt genaamt “supe-rette” met terras laat ons toe onze benen even te laten rusten op een degelijke stoel met een koffietje en voor sommigen een ijsje. De WC van dat spul zal het geweten hebben! We besluiten dat we nog tot Hamoir zullen stappen en vanaf daar gaan beginnen uitkijken naar een goede locatie om onze tent op te zetten. Langs de kant van de weg komen we ook ineens een echte grot tegen, we laten onze zakken beneden liggen en klimmen zo snel mogelijk naar boven om te zien hoe het er vanbinnen uit ziet! Pieter-Jan VdM staat er op dat we hier ook een posing picture maken.

Verder richting Hamoir gaat de weg opnieuw langs de Ourthe, het lijkt een ideale plaats om Pieterjan P zijn vislijn eens nuttig te gebruiken! Ondertussen zoeken Bruno VdC en Pieter-Jan VdM naar wormen. Pierre VDE ziet zijn kans om zijn mannelijkheid nog eens te bewijzen en beslist om te gaan zwemmen in de ijskoude ourthe. Zowel het vissen als het zwemmen was geen gigantisch succes, maar ze hebben tenminste geprobeert! Toen Bruno VdC besliste om frontaal naast de weg net voor het plassen zijn machinerie eens te controleren op teken werd een toevallige voorbijganger geraakt met dit tafereel, recht in de face. Het leverde wel een hilarische blik van de fietser en een relatief goed gelukte foto op!

Na dit ontspannende uur gingen we door naar Hamoir. Hier sloegen we een welverdiende halve liter jupiler in en controleerden we het weer en de kaart. Het ging blijkbaar regenen, dus we moesten snel op zoek naar een goede slaapplaats! In de buurt van Sy leek het er vrij ideaal uit te zien dus we trokken in een stevig tempo daarheen. Toen we nog maar net indraaiden in de Rue de Lassus werden we gestopt door een oudere vrouw in haar Jeep. Hoewel ze nog maar de helft van haar tanden had wist ze wel veel te vertellen. Zo waarschuwde ze ons eerst dat de weg levensgevaarlijk was door de aanwezigheid van roekeloze quad chauffeurs en dat reeds enkele mensen na een aanrijding hiermee hun leven hebben gelaten. Daarna kreeg het gesprek een iets andere natuur en kregen we uitgebreid te horen waar de vrouw juist woonde en welk huis juist van haar was (het grote, dat kleine is van de buren). Op het einde voegde ze er ook nog aan toe dat haar vader diplomaat was en dat ze in Australië heeft gewoond. Onze eigen diplomaat, Pierre VDE, zorgde ervoor dat we dit gesprek gracieus ten einde konden maken en rondde af. Uiteindelijk legde het sociaal achergestelde mens ons nog de weg uit naar Sy en konden we gaan.

Half verward en speculerend over de bedoelingen van het tandloze mens stapten we verder tot we via een open veld aan de rand van een bos kwamen. Ideale locatie om onze tent op te zetten! Echt ideaal bleek het echter niet te zijn want na twee minuten daar te staan rondkijken zagen we in de verte mensen affiches ophangen. Morgen ging er blijkbaar een trailrunning event plaats vinden op onze GR57. Damn! Dat was echt het slechtste dat kon gebeuren. Pieter-Jan VdM begon de moed te verliezen om een goede slaapplaats te vinden. Toen we daar statisch stonden te wachten in de hoop op een goed idee zag Bruno VdC ineens een vos. Twee minuten later kwamen er twee honden achterna lopen (eentje leek wel helemaal de kluts kwijt te zijn). Het leek dat er dus een boswachter of een jager in de buurt was. “Kan het nog erger?!” zei Pieter-Jan VdM.

We wierpen een snelle blik op de kaart en onder leiding van Pierre VDE stapten we in het bos de heuvel op richting een veld dat bovenaan de top zou moeten liggen. Toen we echter boven kwamen zagen we geen open veld maar wel een gigantische hoop rotsen. We stonden bovenop de rotsen van Sy! Wat een prachtig uitzicht! Deze steile hoogtelijn hadden we precies gemist op de kaart … Dit was ongetwijfeld het mooiste punt van de hele trip. We stonden op een prachtige nok rotsen en Pieter-Jan VdM besloot dat het opnieuw tijd was voor enkele groepsfoto’s. Een tweede groot voordeel was het superieure uitzicht dat we vanaf hier hadden. We zagen het veld beneden liggen en besloten dat we daar gingen kamperen.

Beneden aan de rotsvoet was een groot veld waar ook een plaats was voorzien om vuur te maken. I-de-aal. Eten, vuur, zicht op de rotsen van Sy & één shared blikje vedett dat Bruno VdC had meegesleurd waren de ideale ingrediënten voor een perfecte avond in de Ardennen. Zelfs het feit dat Pierre VDE beslist had om zijn afwaswater over de rugzak van Bruno VdC te gieten konden de sfeer niet omzeep helpen. Zelfs de regen bleef nog enkele uren uit! Eens donker zetten we onze tent op onder 2 grote bomen om ons wat te beschutten. Nu goed slapen & klaar voor de laatste dag morgen richting Bomal!

Picture2
camping spot dag 2

Dag  3 (03/05/2015)
Na een snel ontbijt vertrekken we richting Bomal. Er staat vandaag een kleine 15 km op de planning en het belooft super hard te regenen (volgens yr.no, maar die waren gisteren ook fout …)! We zouden graag voor de middag in Bomal zijn zodat we daar een vol-eau-vent kunnen eten ‘s middags voor we de trein terug naar huis nemen. Eens we goed uit Sy zijn wordt het pad echt extreem mooi. Een prachtig staaltje belgische ardennen! Door de bossen met mooie rotsige paadjes, veel hoogteverschillen en prachtige kleuren. De stenen liggen er al goed glad bij dus we hopen allemaal samen dat het niet begint te regenen. Onderweg komen we ook opnieuw een grot tegen. Het lijkt een ideale slaaplocatie! Misschien moeten we ooit eens terug komen om er in te kamperen! Hoe dichter we naderen bij Bomal hoe meer we nederlandse nederzettingen tegen komen. Bruno VdC kan zijn haat ten opzichte van deze woning niet langer tot zichzelf houden.

Het is super warm. Pierre VDE en Bruno VdC besluiten hun broek naar boven op te rollen en hun rits vooraan open te zetten. Het is geen zicht, maar blijkbaar werkt het wel. Foto’s maken is jammer genoeg niet toegelaten. Als we een ander kopel kruisen kan Bruno VdC nog net op tijd Pierre VDE verwittigen zijn broek toe te ritsen. Chanceke! We doorkruisen ook enkele wijen met koeien in. De poortjes om door te passeren zijn zo smal en afgezet met prikkeldraad dat we onze zak boven ons hoofd moeten dragen om er door te geraken. Er staan ook enkele klimmetjes op het programma. Het wordt ook alsmaar kouder hoe hoger we geraken. Het slechte weer lijkt ook dichter te komen. Gaat het dan toch regenen? Net voor Bomal komen we aan de laatste top van onze tocht en we beslissen onze jassen aan te doen en ons goed in te kleden. Er staat en serieuze wind en het is écht koud. Pierre VDE zijn thermoregulatie is op dit punt volledig berserk gegaan. In plaats van zijn jas aan te doen trekt hij zijn tshirt uit en staat hij vanboven op de berg met opgerolde broek, open rits & bloot bovenlijf in een opkomende storm. En wij maar zagen op die maffe walen! Vanop de berg kunnen we de regen zien aankomen en

we maken snel vaart naar Bomal zodat we droog toekomen.

Bomal is veel touristischer als verwacht en ontgoochelt dus wel serieus. Damn, geen vol-eau-vent! Om niet te vallen voor de tourist traps eten we snel een saucisse de campagne langs een standje onderweg en zoeken ons een niet geïnfecteerd café uit. Café de la poste blijkt een ideale locatie om af te sluiten met een perfect smakende halve liter. Het was een extreem geslaagde trip. Eens we op ons gemak in het café zitten te nippen van ons bier begint het buiten te regenen. Soms is het leven gewoon te perfect.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedInPrint this page

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *